- "Bullying-Σχολικός Εκφοβισμός"
- "What is Bullying?"
Ιστολόγιο για την ενημέρωση, πρόληψη και διαχείριση του φαινομένου της βίας στο σχολείο, του σχολικού και διαδικτυακού εκφοβισμού. Σε αυτό θα αναρτάται σχετικό ενημερωτικό υλικό (αρθρογραφία, οδηγίες, νομοθεσία) για μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς. (Aπό την ομάδα εκπαιδευτικών του 1ου Γυμνασίου Ασπροπύργου για την πρόληψη και αντιμετώπιση της σχολικής βίας και εκφοβισμού που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της Αυτοαξιολόγησης της Σχολικής Μονάδας 2021-22)
Η ενδοσχολική βία: τι είναι, γιατί συμβαίνει, πώς
αντιμετωπίζεται;
Ξεκινώντας την προσέγγιση του φαινομένου της
ενδοσχολικής βίας, ας προσπαθήσουμε να δούμε πρώτα τι είναι, πως
ορίζεται, τι περιλαμβάνει η έννοια αυτή:
Δεδομένου ότι είναι μια σχετικά καινούργια
έννοια, που μας απασχολεί όλο και περισσότερο, όλο και πιο συχνά, καλό θα ήταν
να μπορούμε να την ορίσουμε με μια σχετική σαφήνεια. Είναι όμως κάτι τέτοιο
δυνατό; Φοβάμαι ότι σαν κοινωνία, συνήθως με μια τάση υπερβολής, τείνουμε να
ορίσουμε ως bullying και το
παραμικρό επεισόδιο μέσα σε κάθε σχολείο…
Έτσι όμως τα πράγματα μπερδεύονται περισσότερο!
Ας κρατήσουμε τρεις λέξεις κατά νου: εσκεμμένη,
απρόκλητη, επαναλαμβανόμενη.
Τα επίθετα αυτά περιγράφουν ένα ικανοποιητικό
πλαίσιο για μια τέτοια πράξη.
Δεν αρκεί να γίνει κάτι μια φορά (όλα τα παιδιά
τσακώνονται, δεν πειράζει), δεν αρκεί όταν υπάρχει κάποιος λόγος (όλα τα παιδιά
μαλώνουν, διαφωνούν, δεν πειράζει), δεν αρκεί όταν κάτι γίνει κατά λάθος (όλα
τα παιδιά κάνουν λάθη, δεν πειράζει). Είναι όμως ανησυχητικό όταν μια πράξη,
μια συμπεριφορά εκδηλώνεται συστηματικά, εσκεμμένα και επαναλαμβανόμενα, δηλαδή
με σχέδιο και στόχο και ένα σκοπό! Αυτό είναι βίαιο….
Προσπαθώντας να αιτιολογήσουμε το φαινόμενο της
ενδοσχολικής βίας, νομίζω πας είναι απαραίτητο να σταθούμε στα σημεία των
καιρών. Βία παντού! Βία στην τηλεόραση, βία στα παιχνίδια, βία στην κοινωνία
(πολιτική, οικονομική, ρατσιστική κ.α.), βία ανάμεσα στα κράτη και τους λαούς…
Μην απορούμε με τα παιδιά, τα παιδιά αντιγράφουν τους μεγάλους, τα παιδιά
αναπαράγουν αυτό που βιώνουν γύρω τους και γύρω τους συχνά αντί για ειρήνη και
ευτυχία αντιμετωπίζουν βία αι δυστυχία. Δυστυχώς… Βία ανταγωνισμός, έλλειψη
δικαιοσύνης, γενικότερα αυτό που θα λέγαμε αντικοινωνικές συμπεριφορές: ας μην
απορούμε με τα παιδιά.
Κατά συνέπεια, αν υπάρχει κάτι που μπορούμε να
κάνουμε για να τα βοηθήσουμε είναι να διαφοροποιηθούμε εμείς ως ενήλικες. Να
αλλάξουμε πρώτα εμείς, πρώτα σε ενδοοικογενειακό και έπειτα σε ενδοσχολικό
επίπεδο τις συμπεριφορές και τις συνήθειές μας, τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε
πρόσωπα και καταστάσεις. Να μάθουμε να συζητάμε αντί να καβγαδίζουμε, να
συνεργαζόμαστε και όχι να ανταγωνιζόμαστε, να βοηθάμε και να στεκόμαστε
αλληλέγγυα στους συνανθρώπους μας, να προσφέρουμε αντί να προσπερνάμε…
Φανταστείτε μια οικογένεια, ένα σχολείο, μια γειτονιά, μια κοινότητα με τέτοια
(ως επί των πλείστων) χαρακτηριστικά… Σας έρχονται στο νου φωνές και φασαρίες ή
χαμόγελα και ωραίες στιγμές;
Γιάννης Ξηντάρας
(Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”)
Κατηγορίες εκφοβισμού:
Κοινωνικός: συστηματικός αποκλεισμός των μαθητών από κοινωνικές δραστηριότητες ή άσκηση επιρροής στην ομάδα των συνομηλίκων, ώστε να αισθανθούν αντιπάθεια για το θύμα, απομόνωση και αδιαφορία απέναντι στο θύμα.
Η διαφορά του σχολικού εκφοβισμού από το «πείραγμα»
Όλες οι μορφές μαθητικής επιθετικότητας δεν αποτελούν εκφάνσεις της βίας στο σχολικό περιβάλλον. Η επιθετικότητα, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο, αλλά και οικουμενικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης, δεν αποτελεί πάντα μορφή εκφοβιστικής συμπεριφοράς. Όπως για παράδειγμα στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού στη σχολική αυλή, η έκφραση επιθετικότητας εξαιτίας μιας διαφωνίας δεν αποτελεί αυτόματα και μορφή εκφοβισμού. Αντίθετα, η επιθετικότητα μπορεί να εκφραστεί σε μορφές συμπεριφοράς κοινωνικά αποδεκτές, σε κάποιες περιπτώσεις, όταν εκδηλώνεται με τη μορφή του θάρρους της γνώμης, της διεκδίκησης, της πρωτοβουλίας, κ.λπ.
(Πηγή: Επιμορφωτικό υλικό για στελέχη εκπαίδευσης και εκπαιδευτικούς, ΚΕΣΔ, 2015)